|
|||||||||
|
Myśl tygodnia | Polecane treści | Case study | Podcast |
|||||||||
|
NEWSLETTER #97 |
|||||||||
|
Cześć! 1. Meetup planistyczny online, 22 września, 18:00-20:00. Ostatnio poszedł Wam pusty link, przepraszam. Teraz działa. Szczegóły i zapisy na stronie.
2. Demand Forecaster. W poprzednim wydaniu udostępniałem Wam Demand Forecastera. Dajcie znać, czy się przydał i czy macie jakieś uwagi. Wystarczy odpisać na tego maila. PS. Nie pobraliście, a chcecie? Zajrzyjcie do archiwum (link na dole tego maila), do wydania #96. |
|||||||||
|
Kejs / dobra praktyka Zanim obwinisz prognozę, sprawdź, czy to na pewno ona „Mamy za duży zapas, bo prognozy są słabe.” To najczęstsza hipoteza, jaką słyszę na pierwszym spotkaniu. I najrzadziej sprawdzona. Ostatnio dwa razy w krótkim odstępie trafiłem na dokładnie ten sam schemat. Firma chce zredukować zapas przy utrzymanym poziomie obsługi klienta. Wszyscy w środku są zgodni: winna jest jakość prognoz. Na stole leży już nawet oferta na nowy system prognostyczny, bo skoro prognoza jest zła, to trzeba kupić lepszą. Problem w tym, że nikt tego nie policzył. Hipoteza brzmi sensownie, więc nikt jej nie kwestionuje. A nadmiarowy zapas potrafi brać się z lead time'u, z partii minimalnych, z niestabilnej realizacji planu produkcji, z decyzji „dosypmy trochę, bo w zeszłym roku zabrakło” albo po prostu z losowości, której żadna prognoza nie złapie. Lekarstwo jest proste i nazywa się sampling: bierzesz konkretny indeks, cofasz się rok wstecz i rozbierasz na czynniki pierwsze, skąd naprawdę wziął się zapas. Tylko jedno zastrzeżenie, bo tu łatwo o skrót myślowy: trzy czy pięć indeksów to za mało, żeby na tym oprzeć decyzję za pół miliona. To ma być nawyk, nie jednorazowy strzał. Weź trzy do pięciu indeksów dziennie i miel to przez tydzień: masz 15-20 przeanalizowanych. Po dwóch tygodniach 30-40. Nie macie na to głowy codziennie? To trzy do pięciu tygodniowo, a po miesiącu i tak macie paczkę, z której coś widać. Chodzi o to, żeby dojść do kilkudziesięciu indeksów, bo dopiero wtedy widać, co się powtarza, a co było jednorazowym pechem. I najważniejsze: przy każdym indeksie nie pytajcie tylko „co poszło nie tak”, ale czy dało się to w ogóle lepiej zaprognozować. Czy w momencie planowania istniała informacja, z której dało się wydedukować, że zapotrzebowanie będzie inne? Jeśli tak, to prognoza faktycznie zawiodła i jest co poprawiać. Jeśli nie, to żaden model matematyczny i żadna rozsądnie dostępna szklana kula tego nie złapałaby, a przyczyna leży gdzie indziej.
Wyjdzie jedno z dwojga. Albo hipoteza się obroni i będziecie wiedzieli, że praca nad prognozą naprawdę ruszy zapas. Albo się posypie i okaże się, że przy Waszych przypadkach lepsza prognoza albo by nic nie dała, albo była nie do uzyskania, bo zdarzenia były nie do przewidzenia. Wtedy pieniądze i energia powinny iść w zupełnie inne miejsce. Stuprocentowej pewności to nie da, ale różnica między „wydaje nam się” a „sprawdziliśmy na czterdziestu indeksach” jest ogromna.
Sytuacja opisana ogólnie, bez danych i szczegółów, które pozwoliłyby rozpoznać firmę. Ten schemat widziałem w tylu miejscach, że przestał być czyimkolwiek przypadkiem. |
|||||||||
|
|||||||||
|
Polecajki z sieci
|
|||||||||
|
Cytat tygodnia “ Celem prognozowania nie jest przewidzenie przyszłości, tylko pokazanie, co musisz wiedzieć, żeby podjąć sensowną decyzję dzisiaj. Paul Saffo |
|||||||||
|
Podcast Koniecznie daj suba 🔔
|
|||||||||
|
Podobało się? 😉 Najlepszym komplementem będzie udostępnienie linku w social mediach i oznaczenie mnie. Wypełnij ankietę |
|||||||||
|
Przydatne linki
|
|||||||||
Fabryczna 6 (Biznes Zone), Wrocław, Polska
|
